Post is liefde

October 12, 2018

 

Vroeger schreef ik al. Heel veel brieven. Opgegroeid als expat-kind in Duitsland schreef ik over en weer met mijn nichtjes en neefjes. En daarna met mijn expat vriendinnen die naar Nederland verhuisd waren. Dat deed heel graag. Ik weet nog, dat ik bij alles wat ik meemaakte al tijdens die gebeurtenis bedacht hoe ik dit om zou zetten in woorden naar mijn penvriendinnen.

Dat denken in geschreven woord werd een tweede natuur. Zinnen vormen. Uitdrukking geven aan gevoel in woorden. In het moment al afstand nemen en observeren om het mooi te kunnen omschrijven. De brieven werden versierd, op mooi briefpapier gezet of helemaal volgeplakt met stickers. Of zelf enveloppen vouwen van mooi papier of van een tijdschrift. Steeds zo gek en origineel mogelijk. Mijn brieven werden halve dagboeken, over een week of langer verspreid schreef ik dan elke dag een stukje. Het was een uitlaatklep. Ik weet nu dat het me hielp om prikkels te verwerken en mijn gedachten te ordenen. Als ze op de post gingen, was het een heel dik pakket geworden. En dan wachten tot het antwoord kwam. Dat duurde soms wel lang. Maar wat was dàt fijn. Zo'n mooie en dikke envelop op de mat. Lekker lezen, en nog een paar keer. Gelijk weer beginnen met een brief. Lief en leed deelden we zo met elkaar. Ik weet nu dat het voor mij ook een therapeutisch effect had. Dat heeft te maken met de gevoeligheid waar ik in dit blog over schrijf. Het opschrijven van gebeurtenissen hielp met met de verwerking van alles.

Toen ik in drie havo hoorde dat we een e-mail adres mochten aanvragen stond ik vooraan bij de conciërge. Geen versierde enveloppen meer. Het voordeel was de snelheid. En het was een soort geheim. Mijn mailbox, alleen voor mij. Heerlijk vond ik het om tegen mijn vriendinnen te zeggen: ben effe in de bieb. En me dan even terug te trekken om te mailen. Penvriendinnen werden mailvrienden. Geen idee waarom. Computers was toen in het begin van het internet meer een jongensding misschien. We schreven mail als 'meel' weet ik nog. Ik mailde met mijn neef en een leuke jongen van school. Hij ging naar een vervolgopleiding en we bleven elkaar mailen. Ik weet nog hoe blij ik was met elke mail. 's Morgens voor school de computer al even opstarten om te checken. En hoe graag ik weer terug schreef. Best bijzonder was dat, als ik er nu op terugkijk. Gewoon dingen delen uit ons leven. En dat hielden we volgens mij ook nog jaren vol. Soms stuurden we zelfs zo'n gratis Boomerang ansichtkaart per post. Ja, dat waren echte geluksmomentjes. Dat iemand die moeite nam, schrijven, adres opzoeken, naar de brievenbus fietsen. Allemaal voor mij. 

Onlangs vond een van die (pen)vriendinnen van toen een stapeltje van die oude brieven. De volgende keer neemt ze ze mee. Ik kan niet wachten om dat terug te lezen. "Een hoop puber-flauwekul. Maar je kon toen al goed schrijven!" Appte ze me.

Het is toch ongelooflijk dat ik zo lang gezocht heb naar 'mijn ding'... Het was er gewoon al die tijd al. Recht voor mijn snufferd. Het schrijven is nu mijn werk. Ook brieven, voor de kost. En de liefde voor post heeft nu ook vorm gekregen in mijn eigen ansichtkaartencollectie. De cirkel is rond. 

 

 

 

 

Ik hoop dat echte post nooit verdwijnt. Blijf schrijven, want post is liefde! 

 

Tags: wat mensen zeggen

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

meer stukjes tekst

November 19, 2018

October 12, 2018

Please reload

Zoeken met tags
Please reload

Over Stukje Tekst

Jan van Vlissingenhof

58 5709 AR Helmond

06-22388279

Bank NL71 RABO 0308185625 KVK 64869326

Stukje Tekst over
Saaie stukjes tekst
  • Stukje Tekst op Facebook
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon