Een stukje tekst over mezelf en welke superpower mij helpt als freelance tekstschrijver.

August 20, 2018

Steeds meer leer ik als freelance tekstschrijver dat het niet alleen gaat om wat je doet. Ook online is het belangrijk om ook wat van jezelf te laten zien. Eigenlijk heel logisch. In het echte leven maak je kennis, een praatje en geef je een hand. Als je volgers hebt die je persoonlijk niet kennen, willen die toch ook weten wie je bent. Laatst dacht er iemand op Instagram dat er een man achter het stukje tekst account zat! Dat maakte veel duidelijk bij mij. Dus beetje bij beetje ga ik nu ook wat meer bloggen over mezelf. Met andere woorden: met de billen bloot. Spannend hè? 

In de titel las je het al. Ik heb een superpower. Dat klinkt misschien een beetje overdreven (zeker met dat nummer van Snap in je hoofd 'I've got the power!') maar ik zie het wel een beetje zo. Ik heb het over mijn gevoeligheid. En dan bedoel ik niet dat ik niks kan hebben en overgevoelig en snauwerig reageer op alles. Sommige mensen, ongeveer een op de vijf, ontvangen en verwerken meer prikkels dan anderen. En ik ben er dus zo eentje. Sommige mensen zeggen 'ik ben HSP' (Hoog Sensitief Persoon) en ik noem het gewoon gevoelig. 

 

Er wordt steeds meer over bekend en geschreven. De term bestaat ook pas sinds 1996. Maar ik vind het wel fijn dat ik het nu weet. Het verklaart gewoon een hoop. Het valt mij wel op en dat er vaak tegenaan wordt gekeken alsof deze gevoeligheid vooral een belemmering is. Zo zie ik het zelf echt niet. Ik voel me zelfs een beetje bevoorrecht om alles veel intenser te mogen beleven. Natuurlijk komen ook negatieve prikkels harder binnen en is het vermoeiend om al die prikkels te verwerken, maar ik weet nu wel een beetje hoe ik mezelf daartegen kan beschermen. 

 

Als freelance tekstschrijver zijn er veel voordelen van deze gevoeligheid of hoogsensitiviteit. Mijn inlevingsvermogen is heel goed ontwikkeld bijvoorbeeld. Ik ben in staat om me heel goed in een ander te verplaatsen. Op basis van wat mij verteld wordt sla ik de spijker vaak op de kop bij het verder invullen van de details. Dit heb ik vaak gemerkt bij het schrijven van cv's en sollicitatiebrieven. Op basis van alleen een cv vind ik vaak de juiste woorden om de brug te slaan naar iemands persoonlijkheid in een profielschets of naar een vacature in een sollicitatiebrief. Altijd leuk, die reacties die dit steeds weer bevestigen.

'Dat was echt on point Paulien!' of

'Huh? Hoe weet jij dat nou? Dit was precies wat ik wilde verwoorden!'

Maar het belangrijkste is, dat ik me inleef in de lezer. De doelgroep. Bij webteksten stel ik mezelf steeds de vraag: 'op welke vragen wil ik als lezer antwoord krijgen?' En vervolgens schrijf ik de antwoorden op. Dat houdt de aandacht vast en leest lekker weg. Dan hoef je nergens doorheen te ploegen op zoek naar antwoorden!  Een journalistiek artikel benader ik ook blanco. Alsof ik een lezer ben zonder achtergrondinformatie. Bij interviews maak ik meestal (maar ook weer niet met iedereen) makkelijk contact op een wat dieper niveau.  Zo'n gesprek gaat dan op een heel natuurlijke wijze naar de kern. Dat is toch ook een zegen? 

 

Ook in de omgang met opdrachtgevers is het inlevingsvermogen prettig. Het doorhebben waar de behoefte ligt en op welke manier ik het best kan ontzorgen is er ook een gevolg van. Het maakt me dienstbaar. Als customer service medewerker en intercedent kwam dit in het verleden ook heel goed van pas. Maar tegelijkertijd kan dit een valkuil zijn. Vooraf duidelijke afspraken maken helpt me mijn grenzen te bewaken.

 

Vaak komt het eigenlijk niet meer voor, dat ik erg overprikkeld raak. Het thuiswerken is om die reden erg goed voor mij. Toegegeven, voor een sociaal dier als ik is het soms best eenzaam. Maar die gevoeligheid voor prikkels leidt tot veel afleiding en ook heel veel ergernis. (Het ligt niet aan jou, het ligt aan mij!) Alleen thuis kan ik me goed concentreren. Want zeker bij schrijfwerk is dat natuurlijk wel 'een dingetje'. Als het toch gebeurt, na iets te hard werken, een drukke dag met veel afspraken of een pittig dagje moederen weet ik waar ik kan opladen. Ik doe het eigenlijk te weinig, maar na een wandeling, buiten in de natuur kom ik weer helemaal bij. Dat is ook weer iets bijzonders waar ik heel dankbaar voor ben. Hoogsensitiviteit brengt vaak met zich mee dat je intens kunt genieten van natuur, muziek of kunst. Ik kan bijvoorbeeld enorm blij worden van een mooie wolk of échte kriebels in mijn buik voelen van mooie muziek. 

 

En ja er zijn zeker nadelen. Mensen kunnen mij hard raken met grote of hele kleine kleine opmerkingen of slechts een blik, gebaar, een vibe of een ondertoon. Ik prik overal doorheen. Facades vind ik heel lastig. Dat maakt me soms zelfs kwaad. En ik maak me ook snel zorgen om anderen. Ik kan andermans problemen soms voelen of het de mijne zijn. Dat vliegt me dan aan en dan krijg ik buikpijn. En dan ga ik vaak piekeren. Afstand nemen is dan de enige oplossing. Misschien heb ik hierdoor wel dat muurtje opgetrokken. Je weet wel, dat muurtje waardoor ik dat persoonlijke bloggen en online zichtbaarheid nog best lastig vind. (En? Hoe doe ik het?)

 

Maar dat zou ik allemaal niet inleveren voor de mooie kant ervan. Want daardoor ervaar ik dagelijks dat het écht de kleine dingen zijn, die er toe doen en dat het vak van freelance tekstschrijver mij op het lijf geschreven is.

 

Tot de volgende, groetjes Paulien

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

meer stukjes tekst

November 19, 2018

October 12, 2018

Please reload

Zoeken met tags
Please reload

Over Stukje Tekst

Jan van Vlissingenhof

58 5709 AR Helmond

06-22388279

Bank NL71 RABO 0308185625 KVK 64869326

Stukje Tekst over
Saaie stukjes tekst
  • Stukje Tekst op Facebook
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon